ان روزها كه مرا دیوانه می خواندند به حال عاقلان غبطه می خوردم زیرا انها می توانستند خود را با چیزهایی عادت دهند كه من ان چیزها را پلید می دانستم.
زیرا انها می توانستند  برای فریب دیواننگانی چون من به هر كلام و دلیلی روی اورند هر چند مضحك.
زیرا انها می توانستند با نام باغبان گلها را ا ریشه بیرون اورند بی انكه كسی نبود گل را احساس كند.
زیرا انها می توانستند صداقت همشهریانشان را به تمسخر بگیرند و از ان برای سود خود بهره ببرند.
زیرا انها می توانستند بی دلیل بخندند و بگریند فقط برای مصلحت خویش.
و امروز كه دیوانه نیستم ارزو می كنم ای كاش روزی دیگر بر مسند دیوانگی ام بنشینم و بر عاقلان كه دزدی بزك كرده شان را می بینم بخندم زیرا امروز من نیز خندیدن را برای مصلحت خویش می شناسم.