مادر! مرا ببخش .

فرزند خشمگین و خطا كار خویش را

مادر! حلال كن كه سرا پا ندامت است

با چشم اشكبار، ز پیشم چو می روی

سر تا به پای من

غرق ملامت است.

تو گوهری كه در كف طفلی فتاده ای

من، ساده لوح كودك گوهر ندیده ام

گاهی به سنگ جهل، گهر را شكسته ام

گاهی به دست خشم به خاكش كشیده ام

بعد از خدا ، خدای دل و جان من تویی

من،بنده ای كه بار گنه می كشم به دوش

تو، آن فرشته ای كه ز مهرت سرشته اند

چشم از گناه كاری فرزند خود بپوش

***

ای بس شبان تیره كه در انتظار من

فانوس چشم خویش به ره ، برفروختی

بس شام های تلخ كه من سوختم ز تب
تو در كنار بستر من دست بر دعا

بر دیدگان مات پسر دیده دوختی

تا كاروان رنج مرا همرهی كنی

با چشم خواب سوز

چون شمع دیر پای

هر شب، گریستی

تا صبح ، سو ختی

این قامت خمیده ی در هم شكسته ات

گویای داستان ملال گذشته هاست

رخسار رنگ رفته و چشمان خسته ات

ویرانه ای ز كاخ جمال گذشته هاست

***

در چهره تو مهرو صفا موج می زند

ای شهره در وفا و صفا! می پرستمت

در هم شكسته چهره تو، معبد خداست

ای بارگاه قدس خدا! می پرستمت

***

مادر!من از كشاكش این عمر رنج زای

بیمار خسته جان به پناه تو آمده ام

دور از تو هر چه هست، سیاهی است ، نور نیست

من در پناه روی چو ماه تو آمده ام

مادر ! مرا ببخش

فرزند خشمگین و خطا كار خویش را

مادر ،حلال كن كه سرا پا ندامت است

با چشم اشكبار ز پیشم چو می روی

سر تا به پای من

غرق ملامت است

مادر مرا ببخش!