در بیان عنانگیرى خاتون سرا پرده‏ى عظمت و كبریایى حضرت زینب خاتون، سلام اللّه علیها كه آن یكه تاز میدان هویّت‏ را، خاتمه‏ى متعلقات بود و شرذَمّه‏یى از مراتب و مقامات آن ناموس ربانىّ و عصمت یزدانى كه در عالم تحمل بار محنت، كامل بود و ودیعت مطلقه را واسطه و حامل، بر مذاق عارفان گوید:

 خواهرش بر سینه و بر سر زنان‏

رفت تا گیرد برادر را عنان‏

 سیل اشكش بست بر شه، راه را

دود آهش كرد حیران، شاه را

 در قفاى شاه رفتى هر زمان‏

بانك مهلاً مهلاًش‏ بر آسمان‏

 كاى سوار سرگران كم كن شتاب‏

جان من لختى سبكتر زن ركاب‏

 تا ببوسم آن رخ دلجوى تو

تا ببویم آن شكنج موى تو

 شه سراپا گرم شوق و مست ناز

گوشه‏ى چشمى به آن سو كرد باز

 دید مشگین مویى از جنس زنان‏

بر فلك دستى و دستى بر عنان‏

 زن مگو، مرد آفرین روزگار

زن مگو بنت الجلال‏، اخت الوقار

 زن مگو، خاك درش نقش جبین‏

زن مگو دست خدا در آستین‏

 باز دل بر عقل مى‏گیرد عنان‏

اهل دل را آتش اندر جان زنان‏

 میدراند پرده، اهل راز را

میزند با ما مخالف، ساز را

 پنجه اندر جامه‏ى جان مى‏برد

صبر و طاقت را گریبان مى‏درد

 هر زمان هنگامه‏یى سر مى‏كند

گر كنم منعش، فزونتر مى‏كند

 اندرین مطلب، عنان از من گرفت‏

من از و گوش، او زبان از من گرفت‏

 مى‏كند مستى به آواز بلند

كاینقدر در پرده مطلب تا به چند؟

 سر خوش از صهباى آگاهى شدم‏

دیگر اینجا زینب اللّهى شدم‏

 مدعى گو كم كه كن این افسانه را

پند بى حاصل مده دیوانه را

 كار عاقل رازها بنهفتن است‏

كار دیوانه، پریشان گفتن است‏

 خشت بر دریا زدن بى‏حاصل است‏

مشت بر سندان، نه كار عاقل است‏

 لیكن اندر مشرب فرزانگان

همرهى صعب‏ است با دیوانگان‏

 همرهى به، عقل صاحب شرع را

تا از وجوییم اصل و فرع را

 همتى باید، قدم در راه زن‏

صاحب آن، خواه مرد و خواه زن‏

 غیرتى باید به مقصد رهنورد

خانه پرداز جهان، چه زن چه مرد

 شرط راه آمد، نمودن قطع راه‏

برسر رهرو چه معجر، چه كلاه‏