farshsabzhn

كاش میشد عطش زمزمه یاد تورا در شط فاصله ها شست وفراموشت كرد
اندوه :
نامه‏ی امشب من…
به تنها خدایم سوگند كه می‏دانم چه دلایل محكمی برای اندوهگین بودن وجود دارد!
می‏دانم كه زندگی كار ساده‏ای نیست كه بدانی چه راهی در پیش‏گیری، یا چه تصمیمی بگیری.
تنگناهای زندگی اغلب چنان دردناكند كه تاب پایداری در برابرشان را نداریم و چنان كوبنده‏اند كه گاه می‏شكنیم و فرو می‏افتیم…
اما ای همیشه عزیز...
به یاد داشته باش كه ضرورت ” اندوه “ برای تو انكار ناپزیر است زیرا هیچ چیز همانند ” اندوه “ روح را تصفیه نمی‏كند و عاطفه را صیقل نمی‏دهد! اما میدان دادن به آن نیز هرگز جایز نیست، چرا كه اندوه حریص است و مرز ناپذیر و اگر به عقب نرانی‏‏اش، تمامی روح لطیفت را فرا می‏گیرد و انسان را بیهوده، بی‏اعتبار، ذلیل و مصلوب خویش می‏كند.
یادت باشد كه نمی‏توانی گذشته را تغییر دهی، نمی‏توانی آینده را پیش‏بینی كنی، تنها می‏توانی امیدوار باشی و باور كنی كه ” فردا روز دیگری است! “ می‏توانی با خود بگویی كه همیشه راهی هست، می‏توانی بهترین دوست خود باشی، می‏توانی به یاد آوری كه چگونه روزها سرشار از لبخند و امید توانند بود و باور كنی هر آنچه در پی‏اش هستی دست یافتنی است ، میتوانی...
تنها یادت باشد كه اگر روزی روزگاری نیازمندم بودی در كنارت خواهم بود.

20/بهمن/1366