بارش لحظه ها

زندگی جست و خیزی است شادمانه در بارش لحظه ها

 زیستن در پیله پروانه چیست؟

گوش کن ! دریا صدایت میزند؛

                                  
جنگل خاموش میداند تو را؛
با صدایی سبز میخواند تو را

                                  
زیر باران آتشی در جان توست؛
قمری تنها پی دستان توست
پیله پروانه از دنیا جداست؛
زندگی یک مقصد بی انتهاست

هیچ جایی انتهای راه نیست؛

این تمامش ماجرای زندگیست

زندگی حس طراوت یک نگاه است که از نم اشکی جان گرفته، زندگی لبخند زدن به فرصتهای گذشته و لمس جانانهء بودن ماست. زندگی یعنی تبدیل تهدیدها به فرصتها.

نباید با هست و نیست زندگی ساخت، اما باید زندگی را ساخت. همه میدانیم که پس از تاریکی هر شبی سپیده صبح خواهد درخشید، پس چرا بیهوده آرامش و خلوت شب را با هول و هراس انباشته کنیم؟

چرا بی سبب و تنها به تشویش آنچه حتی آمدن و وقوعش حتمی نیست، به هستها و زیبائی لحظاتی که در اختیار داریم رنگ تباهی میزنیم؟! بخاطر داشته باشیم که شب زیبائیهای خاص خودش را داراست. بخاطر بسپاریم که در روز درخشش ماهتاب هرگز  فریبندگی و جذبهء شب هنگام را ندارد.

و   بدون هیچ تردیدی صبح خواهد آمد و نوبت پرواز در بیکرانهء نور فرامیرسد.

هنگام تیرگی، زمان بی رونقی هیاهو بسازیم در ذهنمان تجلی عشق و زمزمهء دلنواز بودن را همانگونه که دوست داریم. و این تنها نیازمند اندکی شهامت و ذره ای باور است

رویای خویش را باید ساخت وگرنه جای هیچ گله ای نیست

!!!! هنوز تمام نشده، مثل زندگی که تا ابدیت جاریست!!!!