همه ی مداد رنگی ها مشغول بودند... به جز مداد سفید... هیچ کسی به او کار نمی داد؛ همه می گفتند:{تو به هیچ دردی نمی خوری}... یک شب که مداد رنگی ها، توی سیاهی کاغذ گم شده بودند؛ مداد سفید تا صبح کار کرد...ماه کشید...مهتاب کشید. و آنقدر ستاره کشید که کوچک وکوچک و کوچک تر شد... صبح توی جعبه ی مداد رنگی...جای خالی او، با هیچ رنگی پر نشد...................?!

همه هستی من آیه تاریكی است كه تو را در خود تكرار كنان به سحر گاه شگفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد...... من در این آیه تورا آه كشیدم آه من در این آیه تو را به درخت وآب و آتش پیوند زدم زندگی شاید آن لحظه مسدودی است كه نگاه من در نی نی چشمان تو خود را ویران می سازد