الهی نـــسوزی تــــو گفــتی بـــــــــسوزم گذاشتی که هر شـب بـه ره چشـــم بــدوزم من از گریه هر شب یه دریا می ســــازم همـــه زندگیــمو به چشـــمات می بـــــازم صـــدای دلــم را تــو نشــنیــده رفــــتـــی خـراب تـــو گشتـــــم کـــلامـــی نـــگفـــــتی یه شـــب عاشـــقانه بـــرات گریه کــردم تو هــــر گز نـــدیدی بــــه ــــــب آه سـردم تو با بــی وفایـی به خاکــم نـــــشـــاندی من ســـــاده دل را بــه غرـــبـت کشـــانـــدی نمـی بخـــشمت من ببــیـــن روزگــارم ببـــین از جـــــدایی جـه بـــر سـیــــنــه دارم شـــهابم بنــالم از ایـــن درد هجــــران شـــود قـــــلب زارم ز یــــاد تــو ســـــوزان تــو را می ســــپارم به دست خـدایـــم فقط او شــــنــــیــده هــمـــیشــه صــــدایــم شهاب رستگار

کاش ما آن دو پرستو بودیم که همه عمر سفر می کردیم از بهاری به بهاری دیگر