ای رفیقان زیر پاهاتان نگاه ** بر زمین این دایه ی پستان سیاه ** گر شما را الفتی ، بی زار ازو ** بر شما فرخنده ، گشتم خوار ازو ** خاک! ننگت باد و بادا تیره گون ** زیر پا مانی لگد مال و زبون ** حیف از آن مهمان که پایش بر تو باز ** اسمان ، هفت آسمان او چاره ساز ** صد ، دو صد لعنت تو را ای تیره بخت ** بعد از آن مهمان کشی ، داری تو تخت ؟ **