همه می پرسند :

 چیست در زمزمه مبهم آب ؟

چیست در همهمه دلکش برگ ؟

چیست در بازی آن ابر سپید ، روی این آبی آرام بلند ؟

که نرا می برد اینگونه به ژرفای خیال ؟

چیست در خلوت خاموش کبوتر ها ؟

چیست در کوشش بی حاصل موج ؟

چیست در خنده جام

که تو چندین ساعت ، مات و مبهوت به آن می نگری ؟

نه به ابر ، نه به آب ، نه به برگ

نه به این آبی آرام بلند ،

 نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام ،

نه به این خلو ت خاموش کبوتر ها

من به این جمله نمی اندیشم .

من مناجات درختان را هنگام سحر

رقص گل یخ را با باد ،

نفس پاک شقایق را در سینه کوه ،

صحبت چلچله ها را باصبح ،

نبض پاینده هستی را در گندم زار

، گردش رنگ و طرلوت را در گونه گل ،

همه را می شنوم ، می بینم .

من به ان جمله نمی اندیشم ،

به تو می اندیشم .

ای سرا پا همه خوبی !

تک و تنها به تو می اندیشم .

همه وقت ، همه جا ،

من به هر حال که باشم به تو می اندیشم

تو بدان این را تنها تو بدان .

تو بیا

تو بمان با من ، تنها تو بمان.

جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب .

من فدای تو ، به جای همه گل ها تو بخند .

اینک این من که به پای تو در افتادم باز ؛

ریسمانی کن از آن موی دراز ؛

تو بگیر ، تو ببند ، تو بخواه .

پاسخ چلچله ها را تو بگو .

قصه ابر بهار را تو بخوان .

تو بمان بامن ، تنها تو بمان .

در دل ساغر هستی تو بجوش .