سحرم،دخترکم! سحرم دخترکم نازگلم دلبرکم همه شیدایی عالم به نمازت ،گلکم! دل بابا شده آتش نکنی گریه بحالم، نزنی چنگ به گیست، دلکم! نبری پند ز کارم نشوی خسته ز یادم ندهی ناله به کام ام گلکم دلبرکم ای همیشه سحرام،خوشگلکم! تاب گیسوی تو مجنون که ندارد سرباغ روی زیبای تو شهزاده ندارد،گل ناز! ناز چشمان تو مهتاب ندارد،تو بتاب! گلکم،چلچله آواز سفر دارد و من من درین قافیه آواز تو دارم، دلکم! سحرم نازگلم چشمه ی خورشید وش ام ای همیشه نفست عطر دل و جان و تنم! یاد دلشادی آن روز بخیر که به لبخند تو صد باغ، گل افشان شده بود. یادت آمد چه غزل های لطیفی به طنین نفست میخواندم!؟ یادت آمد پسر جنگل سبز پشت دیوار سکوت دل تو لب به نی می سایید و گل عشق دو چشمان تو را نی لبک می بارید!؟ وه چه زیبایی بی رنگی بود! وعده گاهی چه دل انگیز که بر اسب سفید و شنل سبز بهار گل خورشید به چشمان تو می رقصیدند. خجل از روی تو دیواره ی یاس سر شرم آمده بود موج بر ساحل آرام فرو می غلطید و من از چشمه ی الماس تو را می شستم. سحر ام نازگلم یاد، بسیار و پر از خاطره ی رنگارنگ هر کتابی که ندارد این رنگ تو بمان و تو بدان سینه بر سینه بخوان روزگار گذران پر ز نیرنگ و گران هر که پرسید بگو در سفرم سفر پر خطر و در حذرام من به گرداب زمان درگذرام نکنی غصه به حالم بخدا در قفس شیشه و آهن پر پرواز ندارم،دلکم شوق دید ار تو دارم چکنم !؟صیدم و در حلقه ی مستانه به دارم! تا سحر چشم براهم نکنی غصه بحالم نزنی چنگ بجانم و در آشفتگی دار و طناب نروی از دل و جانم شده آهسته و آرام بیاسای که من پای براهم.