ای درختان باغ آزادی ، دیر گاهی است غرق حرمانید

بی تفاوت به ماتم و شادی ، در تمام فصول عریانید!

 با چنین شاخه های لخت و حنیف ، بر قناری كجا است ماواتان؟

قد خمان ، بی جوانه و بی برگ ، كركسان را مگر كه برخوانید.

           * *‌ *

روز و شب از بهار می لافید، وعده های مجاز میبافید

لیك از رسم سردتان پیدا است، كز تبار شب و زمستانید

یك زمستان مرور خاموشی ، با تلی از ریا، هم اغوشی

بر زمین و زمان پراكندید ، اینك از ان گریز، نتوانید

پیچكی از نژاد خسته ی ننگ ، این زمان تان به پای پیچیده

بخت تان زین دیار كوچیده ، وای تان باد ار نمیدانید

ای درختان ، به نام ازادی ، خصم نورید و دشمن شادی

دیگر این بذر كهنه را اما ، فرصتی نیست تا بیفشانید

از نگاه عبوستان برقی ، سر كشد گر ، ز خشم میجوشد

چشمتان جام كینه مینوشد ؛ بی سبب نیست،خصم مستانید

ای گیاهان داده تن به جمود ، ای دروغین بهار های خمود

بر نتابد وطن ندامت را ، گر شمایان اسیر كتمانید

ای خزانی تبارتان اندوه ، سبزه هامان ز كارتان به ستوه

تا بی كی از خجالت كردار ، در هراسی هماره پنهانید

خیمه شب بازی مترسك ها ، مدتی بود و داده تن به فنا

روشنای شهامت آیینتان ، بنگرید ار هنوز انسانید.