شبی از پشت یک تنهایی و غمناک و بارانی تو را با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم پس از یک جستجوی نقره ای, در کوچه های آبی احساس تو را از بین گلهایی که در نتهاییم رویید با حسرت جدا کردم و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی: دلم حیران و سرگردان ,چشمانی است رویایی و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم همین بود آخرین حرفت... و من بعد از عبور تلخ و غمگینت حریم چشمهایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت نارنجی خورشید وا کردم نمیدانم چرا...شاید خطا کردم و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی نمیدانم کجا؟ تاکی؟ برای چه؟ ولی رفتی... و بعد از رفتنت باراان چه معصومانه می بارید وبعد از رفتنت یک قلب رویایی ترک برداشت وبعد از رفنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هرلحظه خواهم مرد. و من با آنکه میدانم تو هرگز یاد مرا با عبور خود نخواهی برد هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام برگرد ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد. و بعد از این در طوفان و پرسش و تردید کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت: تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو: در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم. و من در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر نمیدانم چرا؟؟؟ شاید به رسم عادت پروانگیمان باز برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم......!!