نميکشم

فوق ليسانس

باز در حجم زمستانی سردی دیگر... سایه گستردشبی دیگرو دردی دیگر... شب نفرین شدهء رآیت یلدا بردوش... شب ننگی علم كشتن فردا بر دوش... شب آشفته شبی شوم شبی سرگشته... شبی از سردترین قطب زمین برگشته.... امشب از مملكت زاغ وزغن می آیم... از لگدمال ترین سمت چمن می آیم... گفتنی ها همه راز است ولی خواهم گفت... سراین رشته دراز است ولی خواهم گفت ...من فروپاشی اركان وفارادیدم.... خوش ندارید ولی اشك خدا رادیدم..... چه چمنها كه نروئیده پریشان كردند ....چه خداها كه فدای دوسه من نان كردند.... چه لطیفان كه به پیران حبش بخشیدند.... چه ظریفان كه به مشتی تن لش بخشیدند ....همه رادیدم ودر بسترخون خوابیدم ....این حكایت تو فقط میشنوی. من دیدم..... شهررابادهن روزه به دریابردند..... كوزه بردوش به دریوزه به صحرا بردند... آشنا مردی وعصمت به اسارت رفته.... خم نه پیمانه نه میخانه به غارت رفته... دیده آماج كمان است قدم بردارید.... سینه تاراج خزان است قلم بردارید... تا به كی زخم زبان رخنه كند درتنمان ....وبه جائی نرسد خون جگر خوردنمان ....كم به این ورطه كشاندند وتحمل كردیم.... كه به ما آب ندادند ولی گل كردیم ...كم پراكنده شدیم از دم درهای بهشت ....به گناهی كه نكردیم وقلم زودنوشت ...كم تورادرملاءعام ملامت كردند.... كم نوشتیم ونخواندند و قضاوت كردند .....ترك این طایفه كن حلقه به گوش دل باش .....تو سلیمانی واین ران ملخ ؟؟عاقل باش..... به سر خانهء اجدادی خود برگردیم ....شهررسواست به آبادی خود برگردیم.... حالی از عقل درادشت جنونی هم هست.... وینطرف ورطهء آغشته به خونی هم هست..... فخربازی یله كن روز نگونی هم هست... (یوم لاینفع مالی وبنونی هم هست)... ننگمان است سرازباغ بدر بردن تو.... ازكس وناكسشان سنگ طمع خوردن تو... مرد مگذار تو را رام ونمك گیركنند... برسرسفرهءگستردهء خود سیركنند ....تشنه ای باش بمیروسراین كوزه مرو ....كوزه بشكن دهن روزه به دریوزه مرو.... هیچ پرسیده ای ازخود كه جلودارت كیست ....در بیابان عطش قافله سالارت كیست .؟؟...چهره پوشی كه به نام من وتو آدم كشت.... مرگ موشی كه فشاندیم وفقط گندم كشت ...این خوارج همه راغرق ریا میبینم.... برسر نیزه نه قرآن كه خدا میبینم.... درشبی تنگ قلم گمشده احساس كه هست ....دركف جنگ علم گم شده عباس كه هست... شعر پیراسته تقدیم فلانی نكنیم.... رخنه دردین خود ازبیم فلانی نكنیم... آلت دست فرودست تر ازخودنشویم.... نردبان دوسه تن پست تراز خود نشویم ....ای مسلمان یل ناموس پرست خودباش.... گبر اگرمیشوی افسار به دست خودباش.... بذراحساس دراین وادی مشكوك مریز.... قیمت دّر دری درقدم خوك مریز... برحذرباش ازاین طایفه پیمان شكنند ...میهمانند به سر سفره نمكدان شكنند... دردها سربه هم آورده خدایا چه كنم ...مثنوی واژه كم آورده خدایا چه كنم... هربیابان زده مجنون شده یارب مددی... قاف تا قاف جگرخون شده یارب مددی ....یابزن ازلب این قوم به دل دهلیزی.... یابرانگیز دراین طایفه رستاخیزی..... شاید این چوب سترون گل امید شود ........وین شب یائسه آبستن خورشید شود ..









می‌روم .......................شاید كمی حال شما بهتر شود
می‌گذارم با خیالت.................................................... روزگارم سر شود




از چه می‌ترسی......................... برو دیوانگی‌های مرا
آنچنان فریاد كن........................................ تا گوش عالم كر شود




می‌روم.............................. دیگر نمی‌خواهم برای هیچ كس
حالت غمگین چشمانم ..........................................ملال‌آور شود




باید این بازنده‌ی هر بار – جان عاشقم –
تا به كی بازیچه ............................این دست بازیگر شود




ماندنم بیهوده است .................امكان ندارد هیچ وقت
این منِ دیرینِ من ...................................................یك آدم دیگر شود





من غلام قمرم ......................غیر قمر هیچ نگو
پیش من جز سخن ........................شهد شكر هیچ نگو

سخن رنج مگو ..........................جز سخن گنج مگو
ور از این بی خبری................................... رنج ببر هیچ مگو

دوش دیوانه شدم................. عشق مرا دید و بگفت
آمدم نعره مزن .........جامه مدر........... هیچ مگو

گفتم ای عشق......... من از چیز دگر میترسم ..................گفت آن چیز دگر نیست............ دگر هیچ مگو

من به گوش تو سخنهای نهان............ خواهم گفت
سر بجنبان كه بلی ..................جز كه به سر هیچ مگو

قمری جان صفتی....................... در ره دل پیدا شد
در ره دل ...........چه لطیف است سفر.............هیچ مگو

گفتم این روی فرشته ست .........................عجب یا بشراست
گفت این غیر فرشته است و بشر.................. هیچ مگو

گفتم این چیست بگو.............. زیرو زبر خواهم شد ..............گفت میباش چنین زیر و زبر ..........هیچ مگو

ای نشسته تو درین خانه پر نقش و خیال............... خیز از این خانه برو رخت ببر...... هیچ مگو

بالا !

80-85

کت و شلوار

19 بهمن 1385 ساعت 01:56