در عین زنده بودن آیینه مرگیم ، در قعر ذلت سراب عزتیم ، در بهار رباط پائیز معنویتیم ، خسته از سنگ راه ، سرخی گونه از سیلی طوفان ، پای خونین از دشنه خار ، آواره از بیداد ، غل و زنجیر ستم بر پای برهنه ، داد را یدك میكشیم ، اما به كجا ؟ در كدامین مذهب باید جستجو كرد نكوهش عدالت را ؟ راه دور است و افق بی انتها.

پشت سر دخمه ای از آمال و پیش رو چشمك ستاره امید رو به زوال .