ای ناگهان تر از همه اتفاقها پایان خوب قصه تلخ فراقها یكجا زشوق آمدنت باز می شوند درهای نیمه باز تمام اتاقها یك لحظه بی حمایت تو ای ستون عشق سر باز می كنند تركها به طاقها بی دستگیری ات به كجا راه می برم؟ در این مسیر پر شده از باتلاقها باز آ، بهار من ! كه به نوبت نشته اند در انتظار مرگ درختان اجاقها ای وارث شكوه اساطیر ! جلوه كن تا كم شود ابهت پر طمطراقها