ساقی شرقی

به نام آنکه دوستی را آفرید.

عشق را.رنگ را......

به نام آنکه کلمه را آفرید.و کلمه چه بزرگ بود و چه کوچک شد آن زمان که

میخواستم از او بگویم.

مدت هاست دچارش هستم.و چه سخت بود بیدلی را ساختن خانه ای در دل....

و این دل بی نهایت چه جای کوچکی بود بدای دل بیتابش.

او رفت و من نشناختمش.از تمام میخک های سر هر دیوار آواز غریبش

را شنیدم.اما نشناختمش.همانگونه که خودم را و بغض های گاه و      بی گاهم را نشناختم.

فقط آنقدر او را شناختم که در سایه های افتاده به کلامش به دنبال جای پای خدا بگردم.

اینجا هرچه هست جز با صداقت او و کلام و نقش های او حوض بی ماهیست.

شاید مزرعی ای باشد با زاغچه ای بر سر آن.زاغچه ای که هیچ کس جدی نگرفتش....

اینجا را هدیه اش میکنم به آنکه برای سبد های پر خوابم سیب آورد.

ولی حیف که برای خوردن آن سیب تنها بودم.

و چقدر هم تنها.................................