دنیا را بد ساختند کسی را که دوست داری، دوستت ندارد کسی که تو را دوست دارد، تو دوستش نداری اما کسی که تو دوستش داری، و اوهم دوستت دارد؛ به رسم و آئین زندگانی به هم نمی رسند. و این رنج است؛ زندگی یعنی این.

من نشانی از تو ندارم اما نشانی ام را برای تو می نویسم: درعصرهای انتظار،به حوالی بی کسی قدم بگذار! خیابان غربت را پیدا کن و وارد کوچه پس کوچه های تنهایی شو! کلبه ی غریبی ام را پیدا کن، کناربیدمجنون خزان زده و کنارمرداب ارزوهای رنگی ام! درکلبه را باز کن و به سراغ بغض خیس پنجره برو! حریر غمش را کنار بزن! مرا می یابی