درشبی تاریک

که صدایی با صدایی در نمی آمیخت

وکسی کس را نمیدید از ره نزدیک،

یک نفر از صخره های کوه بالا رفت

و به ناخن های خون آلود

رو سنگی کند نقشی را و از آن پس ندیدش هیچکس دیگر.

شسته باران رنگ خونی را که از زخم تنش جوشید و روی صخره ها خشکید.

از میان برده است طوفان نقش هایی را

که بجا مانده از کف پایش.

گر نشان از هرکه پرسی باز

برنخواهد آمد آوایش.

آن شب

هیچکس از ره نمی آمد

تا خبر آرد از ان رنگی که در کار شکفتن بود.

کوه: سنگین، سرگران، خونسرد.

باد میامد، ولی خاموش.

ابر پر می زد، ولی آرام.

لیک آن لحظه که ناخنهای دست آشنای راز

رفت تا بر تخته سنگی کار کندن را کند آغاز،

رعد غرید

کوه را لرزاند

برق روشن کرد سنگی را که حک شد روی آن در لحظه ای کوتاه

پیکر نقشی که باید جاودان می ماند.

امشب

باد و باران هر دو می کوبند

باد خواهد برکند از جای سنگی را

و باران هم

خواهد ار آن سنگ نقشی را فرو شوید

هر دو می کوشند

می خروشند

لیک سنگ بی محابا در ستیغ کوه

مانده بر جا استوار، انگار با زنجیر پولادین

سالها آن را نفرسوده ست

کوشش هر چیز بیهوه ست

کوه اگر بر خویشتن پیچد

سنگ برجا همچنان خونسرد می ماند

و نمی فرساید آن نقشی که بر رویش کند در یک فرصت باریک

یک نفر کز صخره های کوه بالا رفت

در شبی تاریک

________________________________________________________

به یاد سهراب

که هیچ لقبی توانایی توصیف شخصیت زیبا و احساس والای او را ندارد