همیشه در عمل با توکل مشکل داشتم، چون هم خیلی حساس و زود رنجم هم خیلی عجول... و البته کاملا ناشکیبا... آدمها چند دسته اند، اونهایی که در سختی می شکنند و اونهایی که در آسایش دچار غفلت می شوند. و من همیشه جزء اونهایی بودم که در سختی می شکنند.

 و چه دردناکه لحظه ای که بنده نمی تونه به معبودش اطمینان کنه... زیباترین بخش یک رابطه عاشقانه اعتماده، اعتماد مطلق... عبودیت... آزمایشی که اکثر اوقات من رو سرشکته میکرد.

و اشهد ان محمدا عبده و رسوله.... این زیبا ترین توصیف از عاشقانه های پیامبر و خداونده... و دلیل برگزیدگی پیامبر(ص). محمدی که قبل از هر عنوانی عبد اوست... عاشق او... عبده، بزرگترین مدال افتخار بر سینه پیامبر(ص).

نمی خواستم به اینجا برسم، اگرچه شاید عنوان کردنش مفید باشه برامون، ما عادت کردیم به پادشاهی کردن، می خواهیم بر همه دنیا پادشاهی کنیم حتی خداوند... و اگر به خدایی اعتقاد داریم، خدایی نیست که قراره عاشقانه بهش اعتماد بکنیم(عبودیت)، خداییه که قراره در خدمت رفع نیازهای ما کاری بکنه...

چند روز پیش اتفاق نامطلوبی- از نظر من البته- برام پیش اومد، یاد این حدیث افتادم که مومن کاری نمیکنه که مجبور به عذرخواهی بشه-حتی از خدا- ولی طبیعتا ناراحت شدم، حتی گریه هم کردم ولی شروع کردم به ذکر گفتن و به خدا گفتم اطمینان دارم که تو بهترین ها رو برای من میخوای،  ناراحتی من از تو نیست، مشکل کم توانی منه، فقط بهم صبر بده تا بتونم تقدیرت رو راحت بپذیرم...

بعد که قضیه حل شد با خودم فکر کردم این بار چطور جزع و فزع نداشتم، با اینکه این قضیه خیلی برام مهم بود...فهمیدم همیشه از خودم انتظار زیادی داشتم و برداشتن این بار از توان من خارج بوده و من رو می شکسته... همیشه از خودم انتظار داشتم از اتفاقات بد حتی ناراحت هم نشم- البته این سطح بالایی ار ایمانه ولی برای حالای من مناسب نیست- ولی نمیتونستم و این شکست اوضاع رو بدتر می کرد.

این بار فهمیدم اطمینان به پزشک به این معنا نیست که درمانش درد جسمی برای تو به همراه نداره، بلکه به این معناست که با وجود درد با همه ی قلبت به علم و خیرخواهی اون پزشک اطمینان داری.

شاید این تجربه من کمک کنه تا کسی از خودش ناامید نشه و توقع نامعقولی از خودش نداشته باشه، چون همونطور که آسان گیری بر نفس، باعث سرکشی نفس میشه، توقع بیش از حد داشتن هم باعث ناامیدی از پیشرفت و رها کردن راه درست میشه.

یا حق