پنجره، ای كاش باران می شدم می چكیدم مهربان بر گونه ات مثل یك صبح بهاری می شكفت خنده رنگین كمان بر گونه ات پنجره ، ای كاش باران می شدم می نشستم بر نگاه خسته ات با حكایتهای شادی از نسیم باز می شد اخمهای بسته ات پنجره، ای كاش باران می شدم مثل یك موسیقی نرم و قشنگ مثل یك آواز خوب و ماندنی می شدم همراه با دلهای تنگ دختر بارانی

شده ام زرد به رنگ حسرت كه دگر بر كویم نیست گذر باران را كه نشیند به كلام دردم گوش نهد و نوازش نرمی تا كشد دست به این تنهایی تو كه بالای و من سست به یك شاخه خشك به كدامین امید ، دل سپارم بر باد گر تو آیی ، به طراوت شادی و تنفس قلبم من شوم دریایی و شوم گوشه ایی از خش خش زیر پایت و به امید رسیدن ، بالا كنم همراهی باد