مریم گل

ترانه ای زیبا بانام توخواهم گفت شبی سیه تا صبح دركنج توخواهم خفت ترانه ای رنگین در گوش تو خواهم خواند تا آخراین دنیا درپیش تو خواهم ماند!!!!!!!!!!!

دختر پسر های همدانی بفرمائید داخل

واژه ها را باید شست . واژه باید خود باد، واژه باید خود باران باشد. چترها را باید بست. زیر باران باید رفت. فکر را، خاطره را، زیر باران باید برد. با همه مردم شهر ، زیر باران باید رفت. دوست را، زیر باران باید دید. عشق را، زیر باران باید جست. زیر باران باید با زن خوابید. زیر باران باید بازی کرد. زیر باران باید چیز نوشت، حرف زد، نیلوفر کاشت زندگی تر شدن پی در پی ، زندگی آب تنی کردن در حوضچه “اکنون”است. رخت ها را بکنیم: آب در یک قدمی است.

ز^ی^ب^ا^ش^ه^ر

نمیدانم پس ازمرگم چه خواهد شدنمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساختولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش و او یکریز و پی در پی دم گرم خوشش را در گلویم سخت بفشارد و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد. بدین سان بشکند در من سکوت مرگبارم را خدایا من در ایام عمرم ,آنطور که شایسته توست تو را پرستش نکردم. این اعضای بدنم را در بدن دیگری جایگزین کن که تورا بهتر از من عبادت نماید.ای اعضای بدنم در بدن انسان دیگری به امانتید, پس در راه رضای حق حرکت کنید که برایم در روز رستاخیز گواهی دهید