بزی که جَسته بود...

21 تیر 87 - هرانده -فرتور از داراب

-----------------------------------------------

در پی بزی که جَسته بود

در دل سنگی که شکفته بود

ناگه به چشمه ای رسید

چشمه ای که برکه داشت

......

هرانده؛ روستایی کوچک است در 120 هزار متری شمال خاوری تهران و 12 هزار متر مانده به شهر پیروزکوه . با خانه هایی از سنگ و خشت و مردمانی کمتر از 1000 تن و گستره ای از رستنی های کاشته شده پیرامون نم رود.

درودت را به گرمی پاسخ می دهند. از لبخند دریغی ندارند. اگر بگوییدشان خسته نباشید، گویندت؛ شما خسته نباشی که از کوه آمده ای!

در آن آدینه دمای هرانده بالا بود. باید دید تهران چه مایه گرم تر بوده است.

در کوچه باغ های سبز و در میان نیزارهای بلند گذشتیم. باغ های سیب، آلبالو، زردآلو و گردو و کشت های لوبیا و سبزی های دیگر. یک هنگام (ساعت) پیمایش کناره های رود و سپس کمتر از یک هنگام بالا روی از شیب زیر اشکاف. در سه راهی اشکاف یک تیم چهار تنی، چشم به راه گروهی بودند که راه بورنیک را بداند. دو مرد و دو بانو. گویش سرگروهشان آشناست! تالشی بودند. از این رو زود با هم دوست شدیم! ... به ما پیوستند و شمار ما از 14 تن به 18 تن رسید.  راه پاکوب است و دهانهء اشکاف از دور پیدا نیست.

خوی ریزان به بورنیک رسیدیم. درون بورنیک خنک بود. آن چنان خنک که بیم می رفت چاییده شویم!

کف بورنیک خیس بود و سُر و آسمانه اش (سقف) چکه چکان. این اشکاف زنده است و همچنان در زایشِ چکه ساخته های آهکی است.

ده ها پلهء بلند بر درگاه آمدنی (ورودی) بورنیک ساخته شده و بیشتر راه سراشیبی است. به گمانم ما نخستین گروه بازدید کننده بودیم و پس از ما گروه هایی دیگر هم رسیدند.

بزی دیگر در همان جاها... فرتور از همان فرتور نگار