گفتم  اندر محنت وخواری  مرا      

چون  ببینی  نیز  نگذاری  مرا

     بعد از آن معلوم من شد کان حدیث     

دست ندهد  جز به  دشواری مرا

      از می عشقت چنان مستم که نیست      

تا   قیامت  روی  هشیاری   مرا

      گر به غارت می‌بری دل باک‌ نیست    

دل تو را باد و جگر خواری مرا

      از  تو   نتوانم   که   فریاد    آورم      

زآنکه  در  فریاد   می‌ناری  مرا

       گر   بنالم   زیر   بار   عشق    تو      

بار  بفزایی   به   سر  باری مرا

      گر زمن بیزار گردد هر چه  هست      

نیست از  تو  روی  بیزاری مرا

     از   من    بیچاره   بیزاری   مکن      

چون  همی  بینی بدین زاری مرا

     گفته  بودی   کاخرت   یاری   دهم      

چون بمردم  کی دهی  یاری مرا

پرده  بردار  و  دل   من شا د  کن       

در غم  خود  تا به کی داری مرا

      چبود  از  بهر  سگان  کوی خویش     

خاک  کوی خویش  انگاری  مرا

     مدتی  خون  خوردم  و  راهم  نبود     

نیست   استعداد   بیزاری    مرا

      نی غلط گفتم  که  دل  خاکی  شدی      

گر  نبودی  از  تو  دلداری  مرا

    مانع خود  هم  منم  در  راه  خویش     

تا کی  از عطار  و عطاری مرا