زندگی همواره جاریست

"وصیت نامه"

          مرگ؛ حس غریبی هست، حس جدایی، حس آخرین سكوت زندگی... . بارها مرگ دوستان و نزدیكانم را دیده ام، قبرستان مسكوت با چهره هایی درهم؛ كمی دورتر صدای غار غار كلاغی نوازش گر هق هق مادری هست كه از مرگ فرزندش نالان هست. سكوتِ سنگِ قبرها را صدای لااله الاالله مرگ آورانی در هم می شكند؛ مرگی كه در پارچه ای مشكی تنیده شده است. رنگ مرگ بر دوش گیرانش نیز سرایت كرده است، گویی این میهمانی اوست كه بر هر نَفَسی میزبانی می كند. در گوشه ای نشسته ام و در انزوای این هیاهو نظاره گر این مجلس دعوت نشده هستم. كلاغها شادمان، با مرثیه ی لااله الاالله هم نوایی می كنند و رنگ تنشان را طاعون وار بر خاك می مالند تا سیاهی را بر روی زمین حیات اپیدمی كنند. بوی رخوت و ناله ی خفت همه جا را پر كرده و هیچ هوای سالمی نیست... دیگر تحمل ندارم، چشمانم سیاهی می رود و بر خاك آلوده می افتم.

          حس می كنم در تابوتی مشكین خفه می شوم، بوی كافور، تنفس را برایم سخت كرده و صدای لااله الاالله گوشهایم را پر كردهاست. دیگر تنها مانده ام و می خواهم تسلیم شوم. در دامنه ی اسارت چشمهایم را برای آخرین بار می گشایم تا در عزلت برای همیشه سكوت كنم... . در افق نگاهم كودكی سفیدپوش را می بینم كه به زور دستش را از اسارت چادری مشكی، رها می كند تا خم شود. تكه سنگی را از زمین بر می گزیند و به سوی كلاغهای غارغار كنان پرتاب می كند. صدای كلاغها با فریاد كودك خاموش می شود و او شادمان از این نبرد به علامت پیروزی به هوا خیز بر می دارد. وه! چه زیباست زندگی و چه نشاط آور هست شنیدن صدای ترانه ی نفسهای انسانها. من دیگر با تنفس هوای امید آرام خواهم گرفت... .

          حال به این باور رسیده ام كه تنها نیستم و انسانی دیگر نیز ترانه ی مورد علاقه ام را زمزمه می كند. این ترانه ی مرگ نیست، ترانه ی شادی و حیات هست؛ عزای رخوت و ناله نیست، موسیقی احساس و اعتراض و آزادیست؛ ملودی شیرین زندگیست، این همان نفس كشیدن هست. آری همان آهنگی است كه هر انسانی با ترنم آن می خندد و می رقصد، زاده می شود و می زاید و این چنین بر قلّه ی افتخار انسانیت، پرچم امیدش را به اهتزاز در می آورد. باری مرگ من سیاهی نیست، مرگ من لباس سفید آن كودك سنگ انداز هست. مرگ من نوحه و سوگواری نیست، جز یك میهمانی بدرقه. مرگ مرا صدای مردانه ی لااله الاالله خاموش نخواهد كرد، من همراه با ترانه ی حیات، موسیقی انسانیت را زمزمه خواهم كرد. در مرگ من هیچ شیونی نخواهد بود، مرا لبخندهای رضایت انسانها بدرقه خواهند كرد. پیكر من با هیچ لباس سیاهی و با هیچ نام و نشانی از مذهب و خدایش زخمی نخواهد شد. من، رها از مرگ خودكامه، میزبان انسانهایی با لباسهای سفید و رنگی در تابوتی رنگی با كت و شلوار عطرآگین خواهم بود... .

          براستی شما را به همان واژه ی آزادی قسم می دهم كه مرا چون آن كودك سفیدپوش سنگ انداز بدرقه كنید، آنچه را كه شایسته ی هر انسانی است!