خداحافظ...

خداحافظ پرده نشین محفوظ گریه ها

خداحافظ عزیز بوسه های معصوم هفت سالگی

خداحافظ گلم ؛ خوبم ؛ خواهرم

خلاصه هرچه همین هوای همیشه ی عصمت!

خداحافظ ای خواهر بی دلیل رفتن ها

خداحافظ...

حالا دیدار ما به نمی دانم ان کجای فراموشی

دیدار ما اصلا به همان حوالی هرچه باداباد

دیدار ما و دیدار دیگرانی که ما را ندیده اند.

پس با هر کسی از کسان من از این ترانه محرمانه سخن مگوی

نمی خواهم ازردگان ساده بی شام و بی چراغ

از اندوه اوقات ما با خبر شوند!

نه...

دیگر فراقی نیست

حالا بگذار باد بیاید

بگذار از قرائت محرمانه نامه ها و رویاهامان شاعر شویم

دیدار ما و دیدار دیگرانی که ما را ندیده اند

دیدار ما به همان ساعت معلوم دلنشین

تا دیگر ادمی از یک وداع ساده نگرید

تا چراغ و شب و اشاره بدانند که دیگر ملالی نیست!

حالا می دانم سلام مرا به اهل هوای همیشه عصمت خواهی رساند.

یادت نرود گلم

به جای من از صمیم همین زندگی

سرا روی چشم به راه ماندگان مرا ببوس!

دیگر سفارشی نیست

تنها ؛ جان تو و جان پرندگانی پربسته یی که دی ماه به ایوان خانه می ایند

خداحافظ !