خدایم ،آه خدایم صدایت میزنم بشنو صدایم

^{شب است و ماه میرقصد}

^{گل زنبق ز لبهای هوس آلود شبنم بوسه میگیرد} 

 ^{ولی من سرد و خاموشم
خداوندا ...}

^{خدایی کردنت ننگ است
من ناز آزاد مردان دهاتی با شما شهری}

 ^{صفت ها نغمه ها دارم
من از ماسوله میایم
غیورم آزاده ام
نیم انسان
سنبل حیوان!!
خرم شغالم روبهم بزغاله ام
چرا بزغاله باشم}

^{همان بهتر که خر باشم
صبور و باربر باشم
میان اجتماع آزادتر باشم}

^{من تنها نشسته ام كنجی خیره بر ماه
دگر فریاد ها در سینه ی تنگم نمی گنجد 
دگر از فرط می نوشی میم مستی نمی بخشد
دگر بنگ و باده و تریاك آرامم نمی سازد
باری بدن اندوه و خرامان است
دلم خواهد كه فریاد رعد آسا زنم
فریاد بر گویم خدایی نیست!
خدایی كه فغان و ناله هایم در دل او بی اثر باشد
خدا نیست
خدا هیچ است!
خدا پوچ است!
خدا جسمی است بی معنی!}

^{"خدا یك لفظ شیرین است"
من اینك ناله ی نی را خدا خوانم
من آن پیمانه ی می را خدا خوانم
من امشب بوسه گرم لبان دختران مست و عریان را خدا دانم}

^{خدای من حشیش و گرس و بنگ می باشد
خدای من شراب خون رنگ می باشد
شما ای مولیانی كه می گویید خدا هست؟!
و برای او صفتهای توانا هم روا دارید!
بگویید پس بفهمم
چرا اشك مرا هرگز نمی بیند؟
چرا ناله های قلب مرا هرگز نمی شنود؟
"عجب بی پرده امشب من سخن گفتم؟!!!!"
خداوندا...
اگر در نعشه ی افیون از من مست گناهی سر زد ببخشیدم
ولی نه؟!
چرا من رو سیه باشم؟
چرا غلاده ی تهمت مرا در گردن آویزد؟}

^{شب است و ماه میتابد
ستاره نقره می پاشد
عروس پونه ها، عطر شقایقها
از لبهای هوس آلود زنبقهای وحشی بوسه برمیدارد
ولی من سرد و خاموشم}

^{خداوندا...}

^{تو در قرآن جاویدت هزاران وعده ها دادی
تو می گفتی كه نامردان بهشت را نمی بینند
ولی من با دو چشم خویش دیده ام
كه نامردان از خون پاك مردانت كاخها ساختند!}

^{اگر مردانگی این است
به نامردی نامردان قسم
نامرد نامردم اگر دستی به قرآنت بیالایم!} 

^{خدایا خالقا بس كن جنایت را
بس کن تو ظلمت را} 

^{خداوندا...
تو می گفتی زنا زشت است  پس چرا با} 

 ^{مریم عرفا زنا كردی} 

^{تو میگفتی اگر اهریمن شهوت بر انسان حكم فرماید
من اینان رادر آتش عصیان خویش مغضوب میسازم
من او را مغلوب و با صلیب خویش مصلوب خواهم كرد!
ولی من دیده ام}

^{پدر با  نو رسته ی خویش گرم می گیرد}

^{برادر شبانگاهان  از آغوش خواهر كام می گیرد
چشمان شهوتران فرزندی
كه بر اندام لخت مادرش دزدانه می لغزد!}

^{خدایا خالقا بس كن جنایت را
بس کن تو ظلمت را
خداوندا...} 

 ^{تو در قرآن جاویدت هزاران وعده ها دادی تو میگفتی اگر بی عدلی و قدرت بر اینان سایه افكند
من اینان را به به خشم عدل درگاهم گرفتار خواهم كرد
خداوندا من اما بی گناه بسیار دیدم كه جسمش بر طناب دار مستانه میرقصد
یا كه نه بسیار دیدم
كسانی زیر یوق خشم و اسارت مظلومانه}

^{میبخشد گلویش را به تیغ بی عدلیهای دوران
وچه بسیارند گنه كاران بی دین
كه بر زیر ردای دین و مذهب
میكنند با شیطان عشق بازی}

^{خداوندا...}

^{اگر روزی ز عرش خود به زیر آیی
لباس فقر پوشی}

^{و برای لقمه نانی غرورت را}

^{به زیر پای نامردان بشكنی
زمین و آسمانت را كفر می گویی،نمی گویی؟} 

^{خداوندا...}

^{اگر با مردم در آمیزی
شتابان در پی روزی}

^{ز پیشانی عرق ریزی}

^{شب آهسته و خسته}

^{تهی دست و زبان بسته
به سوی خانه باز آیی
زمین و آسمان را كفر میگویی ،نمی گویی؟}

^{خداوندا...}

^{اگر در روز گرما خیز تابستان تنت را بر سایه ی دیوار بگشایی
لبت را بر كاسه ی مسی قیر اندود بگذاری
و چندین آنطرفتر، خانه های مرمرین را روبرو بینی
زمین و آسمانت را كفر می گویی، نمی گویی؟} 

 ^{خداوندا...
اگر روزی شبه گردی
ز حال ما باخبر گردی}

^{و با چشمان خود نامردمیها را ببینی باز
پشیمان میشوی از قصد خلقت
از این بودن، از این ماندن}

^{تو خود سلطان تبعیضی ، تو خود فتنه انگیزی} 

^{اگر در روز خلقت مست نمی كردی}

^{یكی را همچون من بدبخت و یكی را بی} 

^{دلیل آقا نمیكردی}

^{جهانی را اینچنین غوغا نمیكردی} 

 ^{هرگز این سازها شادم نمی سازد}

^{دگر آهم نمی گیرد}

^{دگر بنگ و باده و تریاك آرام نمی سازد}

^{شب است و ماه میرقصد
ستاره نقره میپاشد
گل زنبق ز لبهای هوس آلود شبنم بوسه میگیرد}

^{من اما در سكوت خلوتت آهسته می  گریم...} 

^{اگر حق است ،زدم زیر خدایی!!}