مهربان من ، 

تقدس نگاه هایت را می ستایم ،

به بلندای بلندترین عرش کبریایی ذهن کوچکم ،

به وسعت بزرگترین حرم عشق وامیدی که تو مرا داده ای ،

مهربان من ،

دستهای مهربانت مرا زندگی می دهد ، وعشق را ، 

یاس های سپید روی زلف های افشانده ات ، 

امیدهایم را به تسخیر زیبا ئیش در آورده ،

فکرهای کوچکم را در باغچه ی نگاهت خواهم کاشت ،  

تا رشد کند ،

و فردا از دیوار کوتاه تخیلاتم بالا برود ،

تکیه کند به امیدواریم به تو،

وقصه ی دروغین غرور را از ذهن نیلوفرها بزداید،  

مهربان من ،  

دست های ناتوان عشقم را بگیر ،  

پای رفتن تا عمق سکوت زیبایت را تو به من هدیه کن ،  

وفردای زیبای ذهن شاپرک را تو در نگاه گل به تصویر بکش.

دوستت دارم های پنهانیم را در لبان چشمه می کارم ،  

تا شاید چشمه بجوشد ،بغرد ،  

و به تو برساند پیام مرا این چنین

مهربان من ،دوستت دارم