گلدون دلش گرفته بود.چرا گل نمی خواست قبول کنه اون دوسش
داره؟ چرا همش زیباییش و به رخ اون می کشید و مسخره اش می کرد؟
گلدون هیچوقت نتونسته بود دلیل رفتار گل و بفهمه,مگه اون با گل
چه کرده بود؟ جز اینکه ازش نگهداری کرده بودویا زیباییش رو تحسین کرده بود.
گلدون به گل نگاه کرد.گل در خواب ناز بود,فکر کرد:چقدر زیباست!کاش
منم نصف زیبایی اون و داشتم شاید اونوقت دوستم داشت!!به خودش
نگاه کرد,چند تکه چوب قهوه ای که کهنه و فرسوده شده بودن.فکر کرد:
خوب گل با این همه طراوت و زیبایی حق داره به من بخنده!!از این
فکر غصه اش چند برابر شد و نا خود آگاه آه کشید.از صدای آه گلدون,
گل به آرومی چشمهای قشنگش و باز کرد و بلافاصله گفت:
باز دوباره چی شده؟؟ آخه چرا من باید از دست تو یه خواب راحت نداشته باشم؟؟
چرا راحتم نمی زاری؟؟گلدون گفت:معذرت می خوام عزیزم من...گل گفت:
ادامه نده,همیشه حرفهای تکراری,من ازت متنفرم!!!چرا تنهام نمی زاری؟
با این حرف گل,گلدون احساس کرد داره از درون خرد می شه.
تمام بدنش لرزید,تکه تکه شد و گل رو رها کرد!!گل فکر کرد:خوب
شد که دست از سرم برداشت,واقعا خسته کننده بود!!اما دلش گواهی بد می داد!!
بعد از چند ساعت گل احساس کرد گلوش خشک شده,گلبرگهای قشنگش
طراوتشون و از دست دادن,دیگه نفس کشیدن براش سخت شده بود!
بی اختیار گلدون و صدا کرد,حالا می فهمید وجود گلدون چقدر براش
لازمه,حالا می فهمید چقدر دوسش داره!!!ولی دیگه دیر شده بود...