الا ای داور دانا تو میدانی كه ایرانی

چه محنتها كشید از دست این تهران و تهرانی

چه طرفی بست از این جمعیت ایران جز پریشانی

چه داند رهبری سرگشته صحرای نادانی

چرا مردی كند دعوا كسی كو كمتر است از زن

الا تهرانیا انصاف می كن خر توئی یا من ؟

***

تو ای بیمار نادانی چه هذیان و هدر گفتی

به رشتی كله ماهی خور به طوسی كله خر گفتی

قمی را بد شمردی اصفهانی را بتر گفتی

جوانمردان آذربایجان را ترك خر گفتی !

تو را آتش زدند و خود بر آن آتش زدی دامن

الا تهرانیا انصاف میكن خر توئی یا من ؟

***

تو اهل پایتختی باید اهل معرفت باشی

به فكر آبرو و افتخار مملكت باشی

چرا بیچاری مشدی , وحشی و بی تربیت باشی

به نقص من چه خندی خود سراپا منقصت باشی

مرا این بس كه میدانم تمیز دوست از دشمن

الا تهرانیا انصاف می كن خر توئی یا من ؟

***

تو از این كنج شیرك خانه و دكان سیرابی

بجز بد مستی و لاتی و الواطی چه دریابی ؟

در این كولژ كه ندهندت بجز لیسانس تون تابی

نخواهی بو علی سینا شد و بونصر فارابی

به گاه ادعا گویی كه دیپلم داری از لندن

الا تهرانیا انصاف میكن خر توئی یا من ؟

***

چرا با دوستدارانت عناد و كین و لج باشد

چرا بیچاره آذربایجان عضو فلج باشد

مگر پنداشتی ایران ز تهران تا كرج باشد

هنوز از ماست ایران را اگر روزی فرج باشد

تو گل را خار میبینی و گلشن را همه گلخن

الا تهرانیا انصاف می كن خر توئی یا من ؟

***

تو را تا ترك آذربایجان بود خراسان بود

كجا بارت بدین سنگینی و كارت بدین سان بود

چه شد كرد و لر یاغی كزو هر مشكل آسان بود

كجا شد ایل قشقائی كزو دشمن هراسان بود

كنون ای پهلوان چونی نه تیری ماند و نی جوشن

الا تهرانیا انصاف می كن خر توئی یا من ؟

***

كنون گندم نه از سمنان فراز آید نه از زنجان

نه ماهی و برنج از رشت و نه چائی ز لاهیجان

از این قحط و غلا مشكل توانی وارهاندن جان

مگر در قصه خوانی حدیث زیره و كرمان

دگر انبانه از گندم تهی شد دیزی از بنشن

الا تهرانیا انصاف می كن خر توئی یا من ؟