قطعاتی از مجموعه ی«کلنجار» 

فریب

 

تا وقتی جاده ای هست

عبور هم

و تا وقتی غبار

حسرت نیز

و در گوش هیچ فلسفه ای نمی توان

آزادی عشق را

زمزمه کرد

با اینکه سبزینه ها

با کودتا بیگانه نیستند

 

این بود که کبرای کم بهره ی من

تصمیم را توبه ای فریبنده

و دیرپای یافت

و از همان ابتدا

معلم من

 

جستجو

 

باران را

نشانم بده

با ابعاد خاطره انگیزش

تا پس کوچه هایی که نرفتیم

تفسیرم کن

چون تاریکی جستجو

میان چرک نویس های جوهر و عرض

تکرارم کن

تا لمس فروتنی

در مزرعه ی خدایان استاندارد

بکشانم

 

همرنگ

 

حکایت این عشق چیست ؟

که هنوز به احترام حضورت

در تنهایی ام

همرنگت

ستاره را دعوت می کنم

برای فهم فردا ؟

 

که همیشه ترین بادها

یادت را

بر شانه

خسته

اما صمیمی ام می آرند ؟

 

حکایت این عشق

هرچه هست

در مشت من اعجازی ست

ناگفتنی تر از خاستگاه ایثار

و برای تو

ناگزیر

 

چیزی برایم بگو

این روزها مقهور سکوت شده ام

انتها همیشه بی رحم بوده است

و ما

کودکان دست و پا زخمی سرنوشت

که ناگزیریم از آمیزش خشم و یاس ...

 

چیزی برایم که نه

اما به من بگو

شانه هایم را هنوز

نیمه جانی هست برای اعتماد اشک هایت

که فهم خیابان ها را

با پیوندمان

نفس زنان

وسعت دهد ...؟

 

بیشتر بگو ، از فرهنگ همین باغ های نیمه سبز

که آفتاب

در سکوت

جلوه ی تاریکی ست

باد

زمزمه ی بر خاک نشستن

و انسان شاید

سرگیجه ی تداوم ...

 

تب سرد

با تب سردی که شدند

چگونه تنفس ؟

گذر از تیره بختی های خواب زده

تـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا

در پایان

رسیدن به صبح موعود ؟

 

در پشت تقدیری

که در نسخه مان پیچیدند

و این افتخار های گندیده

که سویمان پرتاب کردند

چگونه در مشت گریزمان

امیدی کمترین ؟

 

مرگ را بافته اند

با تمام طعنه هایش

برای من و تو

گریز را دلخوشی نگذاشته اند

چگونه رنج های این عقوبت را

بی واهمه ای از فریب

ستاره

 

ستاره را به یاد آور

گرچه ساکن ترین شب ها را

بی روزها عروسک

به انتظارم ننشسته ای

و اسطوره های انسانی را

با پابرجایی بی رنگت

بر زمین زده ای ...

 

من

نه از سوی دلفریبی می آیمت

نه با یک دفتر توجیه
از تو چه پنهان هنوز

بعد از سه سال

سطر اول داستانت را

مانده ام

ریشه ای ترین مصداق دوست داشتن !

دلواپسی هایم را چاره ای نیست

اما

اعجاز

به احترام آن همه زمستان

بهار سکوت خواهد کرد

زمین تا هجوم باران عجله ای نخواهد داشت

و هیچ کجا

جشن و پایکوبی نیست

اگر باور انجماد در اسارت

همه ی آزادی امروز تو باشد ...

 

آنسوی دریچه ام امروز غوغایی نیست

ناگزیریم از بهار

و من

نگاهت را ...

 

نگاهت را حلالم کن

که پاییزی ترین شاعر برای چشم های خسته ات هستم

تصنع نیست اشعارم

درون آمیزه ای از رنج و امید است

اهورایی ترین احساس تنهایی برای تو

و یک لحظه نگاه تو برای من

که دنیا بی نگاهت رنگ تردید است ...

 

نگاهت را حلالم کن

نه محتاج صدای تازه ای هستم

نه در حسرت که فرداها برایم معنی پوسیده ای دارد

نگاهت را حلالم کن

که شاید این نگاه آخرت باشد

و چشمت را ببند حتی

اگر اینگونه می بینی که شاید باورت باشد ...

 

نگاهت را حلالم کن

که محکوم گریزم من

میان خاطرات منتظر بر در

بیا مهمانی ام امشب

همیشه نازنینم آرزو دارم

نگاه تو نجات سبز من باشد

که در پندارهای کهنه ام زندانی ام امشب ...

 

مشت و خاک

 

صدای مبهمی چون بعد چشمانت

سرود اولین باران پاییزی قلبی منتظر را

در میان خنده هایی خیس

می پیچید و می پیچاند

این پژواک محکوم تن و فرصت

و هر گامی که می رفتم

تلاش عاجزم را جسم سردی بود

خیال قاصدک معنای گنگی داشت

سال ها دور از بهار خود

لمس غربت در میان دوستدارانت

عادت تاریک مشت و خاک ...

 

ولی من در تمام کوچه های شهر می گردم

خواب بی خواب

امشب آخر پلک های فاصله قهرند

آری ، بی کلک باید بگویم :

سخت دل تنگم

مبادا خواب های بی شماری

دشمن بیداری ام باشد

حقه ای در کار فردا نیست ؟

می دوم

تا صبح را در چنگ افکارم بگیرم

با فریب خستگی های سراسر یاُس می جنگم ...

 

سلام

 

سلامم را تو پاسخ گوی

درد کهنه ای دارم

که همراه دقایق زهر می ریزد به رگهای سکوت من

بیا همدرد درد آمیخته با چشمهایت آشنا دردم

در اوج بی تفاوت ها

به دنبال سلام چشمهایت سخت می گردم ...

 

سلامم را تو پاسخ گوی

و بشکن انتظارم را

این چنین از صبر کردن بی قرارم

سکوتم مرگ شعرم نیست

با یک نگاه از پشت شیشه های سادگی ات خوب می بینی

که من هم

حرف های تازه ای دارم ...

 

سلامم را تو پاسخ گوی

با یک شاخه فهم تازه از باران

دست واقعیت را بگیر

که تصویر تمام آنچه رویاهایمان بود

همآغوش مرگ باور ما شد

مگو هرگز گریزی نیست

شب کوتاه کوتاه است

برای خسته ای چون من

میان خواب و بیداری ستیزی نیست ...

 

سلامم را تو پاسخ گوی

و تشویش صدا را انتهایم باش

زمستان چشم در راه است

ظهور تازه رفتن

سکون را خط بطلان شو