ای همیشه سبز افسانه ی چشمهای تو اسطوره ی ازل بوده است. اما من مشتاق یك جرعه از ابدی ترین رودخانه ی چشمان توام . از تو سر شارم. سرشار از چیزی كه هنوز نمی دانم چیست! سرشار از كسی كه همیشه نخواهم دانست كیست... با من بگو افقهای دلتنگی تو كدام سوست؟ وقتی تو دلتنگ می شوی نماز می خوانی ؟ یا خودت را كوچه پس كوچه های كاهگل گم می كنی؟ می دیدمت كه با درختان حرف می زنی و گاه بی آنكه خود بدانی روی خاك می افتی و پیشانی سپیدت را بر خاك می گذاری.... زیبای من من تمام حالاتت را ، شبهایت را ، روزهایت را ، خنده ها و گریه هایت را و تو را با تمام هستی می ستایم. ای حیران خستگیها: اگر چه دوری... اما تو را در افكارم به آغوش می كشم و هستی ام را فدایت می كنم. ای ستایش كننده ی خالق هستی من! من نیز خالق هستی تو را می ستایم. تو در روز خورشید قلب منی و درشب ستاره ی امیدم هستی . مرا دریاب كه باورت كرده ام و بخوان تا با طنین صدای دلنشینت خوشبختی را در كنارم حس كنم. مر ا به در گاهت میهمان كن. در كنج اتاقم نشسته ام .آنگونه كه گنگ و خاموشم میپندارند در كنج اتاقم تنها اندیشه ام نگاه همیشه پر راز توست . در كنج اتاقم كه نشسته ام تنها رویایم دیدار دوباره توست به زمان می اندیشم ، به ثانیه ها ، كه آیا دوباره فرصتی هست برای از تو تازه شدن؟ نمی دانم چگونه آمدی ، نمی دانم چگونه در شبهای تنهایی من رقم خوردی نمی دانم كه تا چه زمانی روشنی بخش شبهای تنهایی منی نمی دانم . نمی دانم .نمی دانم شبی كه آمدی دروازه های دلم را با هزار چفت و بست ، مهرش كرده بودم تا دیگر هیچ كس به آن راه نیابد شبی كه آمدی و اولین سلام را به من هدیه كردی یادت هست ؟ نمی دانستم كه در برابر عشق هیچ چفت و بستی مانع نیست ناخواسته به قلبم پا گذاشتی و چنان محكم قدم برداشتی كه دروازه های قلبم به سجودت نشستند كاش می دانستی كه با من چه كردی كاش می دانستی كه سلام گرم تو چگونه مرا آرام میكند كاش میدانستی كه نگاه مهربانت چگونه دلم را به آتش می كشد كاش میدانستی كه طنین دلنواز صدایت چگونه مرا مسحور خویش میكند كاش می دانستی . با من بمان و بگذر از عطر نفسهایت معطر شوم . با من بمان .