بیا كه بى تو... بیا كه بى‏تو نه سحر را لطافتى است و نه صبح را صداقتى؛ كه سحر به شبنم لطف تو بیدار مى‏شود و صبح به سلام تو از جا بر مى‏خیزد. بیا كه بى‏تو آینه‏ها، زنگار غربت گرفته‏اند و قطار آشنایى‏ها، فریاد غریبى مى‏كشد، هیچ كس حریم اطلسى‏ها را پاس نمى‏دارد و بر داغ لاله‏ها مرهم نمى‏گذارد. بیا كه بى‏تو قنوت شاخه‏ها، اجابتى جز غروب تلخ خزان ندارد. بیا كه بى‏تو كدام دست مهر، سرشك غم از دیدگان یتیمان بر مى‏گیرد؟ و كجاست آغوش مهربانى كه دل‏هاى زخمى را به ضیافت ابریشمى بخواند. بیا كه بى‏تو آسمان دلم اسیر تیرگى هاست و هرگز ستاره امید در برج اقبال، رحل خوش بختى نمى‏افكند. اى آبِ آب، رودخانه‏ها عطش دیدار تو را دارند و در بستر انتظار به سوى دریاى ظهور تو شتابان‏اند. قامتى به استوارى كوه، دلى به بى‏كرانگى دریا، طراوتى به لطافت سبزینه‏ها، سینه‏اى به فراخى آسمان‏ها و صمیمیتى به گرمى خورشید باید تا تو را خواند و كاروان دل‏ها را به منزلگاه امید كشاند. این همه را كه اندكى بیش نیست، از دل شكسته‏ترین منتظران تاریخ دریغ مدار، كه ظهور تو اجابت دعاى ماست.