كاش زورقی بودم برای سفرت تومی خواندی و من می راندم آه كه چقدر غمگینم وبی تو دلتنگم می خواهم تنهایی ام را با یاد تو سبز نگه دارم وقصه بی كسی ام را، در گوش باد نجوا كنم هر صبح كه تصویر لبخندت دردل آسمان آبی قاب گرفته می شود بیشتر تو را محتاج می شوم تو و دستان پر مهرت را می ایستم و لبخندت را زل می زنم مات،مانند تندیسی كه سالهاست خواب زستن را می بیند هر روز به شوق آمدنت میان جاده هاو چشمانم پل می زنم و می دانم كه چشمه انتظارم در جاده های بی كسی خشك می شود و تو هرگز نخواهی آمد...................!!!!!!!!!!!!!!!!11