از پشت میله های قفس امروز بامرغکی به گفت وشنوبودم من،یک غزل به زمزمه می خواندم اویک غزل به چهچهه سرمیداد دراوج همدلی وهم آهنگی اوگوشه ای زپرده ی غم می خواند من پردهای زگوشه دلتنگی

دل من دیرزمانی ست که می پندارد: ((دوستی))نیزگلی ست مثل نیلوفروناز ساقه ی تردظریفی دارد. بی گمان سنگدل است آن که روا می دارد جان این ساقه ی نازک را_دانسته_بیازارد! زندگی گرمی دل های به هم پیوسته ست تادرآن دوست نباشد همه درهابسته ست درضمیرت اگر این گل ندمیده ست هنوز عطرجان پرور عشق گربه صحرای نهادت نوزیدهست هنوز دانه هارابایدازنوکاشت بانگاهی که دران شوق برآردفریاد باسلامی که درآن نوربباردلبخند دست یکدیگر را بفشاریم به مهر جام دل هامان را مالامال ازیاری،غمخواری بسپاریم به هم بسراییم به آواز بلند شادی روی تو! ای دیده به دیدار توشاد باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست تازه،عطرافشان گلباران باد.