تا نپرسندت مگو از هیچ باب تا نخوانندت مرو در هیچ در بر مال و جمال خویش مغرور مشو کانرابه شبی برند آنرا به تبی مزن بی تامل به گفتار دم نکو گوی اگر دیر گویی چه غم؟ بیندیش وانگه بر آور نفس وزان پیش بس کن که گویند بس به از نیکی اندر جهان نیست دو صد گفته چون نیم کردار نیست با رفیقان ریایی زندگی کردن خطاست شمع راه کس نمی گردند این شبتابها عیب درویش و توانگر به کم و بیش بد است کار بد مصلحت آن است که مطلق نکنی دل به دست آور که حج اکبر است از هزاران کعبه یک دل بهتر است هر که عیب دگران نزد تو آورد و شمرد بی گمان عیب تو نزد دگران خواهد برد با آنکه خداوندرحیم است و کریم گندم ندهد بار چو جو کاری بلا ندیده دعا راشروع باید کرد علاج واقعه قبل از وقوع باید کرد