مرده بـودم زنـده شــدم گریـــه بودم خنــده شـــدم  

                          دولت عشــق آمد و من دولت پاینــده شدم

دیــده سیـــــر اســـت مراجان دلیـــــر اســـت مـــــــرا  

           زهره شیــر است مــرا زهـــــره تابنــده شـــدم

گفت كه دیـــوانـه نــه ای لایــق ایــن خـانه نـــه ای 

            رفتم و دیوانه شدم سلسـله بندنــده شدم

گفت كه سرمست نه ای رو كه از این دست نه ای   

          رفتم و سرمست شدم وز طرب آكنده شدم

گفت كه تـو كشـــته نـه ای در طـــرب آغشـته نه ای            

           پیش رخ زنده كنش كشتــه و افكنـــده شــــدم

گفت كه تـــوزیـــركـكی مســت خیــالی و شـكی 

              گول شدم هول شدم وز همه بركنـده شدم

گفت كه تـو شـمع شـدی قبـله این جــمع شدی 

             جمــع نیم شمـــع نیـــم دود پراكنــده شــدم

گفت كه شـیــخی و ســری پـیـش رو و راهـبــری  

            شیــخ نیـــم پیش نیم امر تو را بنـــده شـدم

گفت كه با بــال و پـــری مــن پــر و بـالـــت ندهـم  

            در هوس بال و پرش بی پر و پركنـــده شــدم

گفت مــرا دولـــت نـــو راه مــــرو رنـجـــه مـشــــو 

              زانك من از لطف و كرم سوی تو آینـده شدم

گفت مــرا عشــق كهــــن از بـــر ما نقـــل مكـــن 

              گفتم آری نكنــم ساكــن و باشنـــده شــدم

چشـــمه خورشیــــد تـویــی سایـه گه بیــد منم  

             چونك زدی بر سر من پست و گدازنده شدم

تابش جان یافت دلـــم وا شـــد و بشـكافت دلــم  

             اطلس نو بافت دلم دشمــن این ژنـده شدم

صورت جان وقـــت سحــــر لاف همـــی زد ز بطـر   

            بنده و خربنــده بدم شــاه و خداونده شــدم

شكر كنــــد كاغـذ تــو از شكــــر بـــی حـــــد تــو   

             كامـد او در بـر مـن بـا وی مـاننــــده شـــدم

شكر كنــــد خاك دژم از فـلـك و چـــــرخ بـــه خـــــم               

              كز نظـــر و گــردش او نــــور پذیــرنــده شــــدم

شكر كنــــد چـــرخ فـلـك از مــلـك و مــلـك و مـــلـك 

               كز نظــر و گــردش او نـــــور پـذیرنــده شـــــدم

شكر كنــــد عــارف حق كـز همـــه بردیـــم سبق 

              بر زبـر هفـت طبــق اختـــر رخشنـده شـــدم

زهره بـــودم ماه شـدم چـرخ دو صـــد تـــاه شدم   

            یوسف بودم ز كنـون یوســف زاینــده شـــدم

از تــوام ای شهـــره قـمـــر در من و در خود بنگـر     

             كـــز اثـــر خنـــده تو گلشــن خندنده شـــدم

باش چو شطــرنج روان خـــامش و خـود جمـله زبـان 

              كـــز رخ آن شاه جـهان فـرخ و فرخنــده شــــدم