روزی غرق در فکر                 ناگهان خود را در دیاری دور دست و غریب

 دیدم مردی کامل کنار من است            با نگاهی مهربان

 به نرمی از من پرسید : «چرا این طور گرفته ای ؟»

 گفتم : فکرم پریشان است

 گفت: « شاید از من کمکی ساخته باشد»

 گفتم : به دنبال حقیقت می گردم

 گفت : در خود فرو رو کلیدش را می یابی

 چگونه؟

           «خیال هایت را کنار بگذار

              و نیت را خالص کن،

                  آن وقت حقیقت در قلبت می تابد.»

 پرسیدم:

 از کجا بدانم حقیقت است که می تابد؟

 پاسخ داد:

          «در این مرحله

               اولیا و انبیا را بر حق می بینی

                      و تفاوت بین ادیان می گذاری

                               یعنی به مرحله خود شناسی گام نهادی»

 مرحله خود شناسی؟

          در مرحله خود شناسی می دانی که

                 از کجا آمده ای

                      چرا به این دنیا آمده ای

                             در این جا چه باید بکنی

                                    و بعد به کجا می روی

 گفتم: نمی دانم در این جا چه باید بکنم

 گفت:   «به وظایفمان عمل کنیم

                  به  دیگران خیر برسانیم    

                             و بکوشیم انسان واقعی باشیم»

 انسان واقعی؟

 بله، کسی که

         به راستی دلسوز و نیک خو و نیک خواه باشد

            از شادی دیگران شاد شود

                و از غمشان ،عمگین 

                   و در پی یاری به دیگران باشد

چگونه؟

«با دیگران همیشه همان باش که می خواهی با تو باشند

 و هر آنچه بر خود نمی پسندی بر دیگران مپسند»

 گفتم :

     گفتنش آسان است..........

 او ادامه داد :

 «.... اما به کار بستنش سخت»

 گفتم : نشیب و فراز زندگی کاهی عرصه را بر من تنگ می کند

 و مطمئن نیستم آیا روزی به سعادت واقعی می رسم

 گفت:

 در را ه حقیقت

 سعادت واقعی بازگشت به سر منزل ازلی است

 سر منزل ازلی؟

        «بازگشت به همان جایی که از آن آمده ایم ، اما داناتر و مهربان تر»

  فکری کردم و پرسیدم

             این همه را از کجا می دانی ؟

 لبخندی زد و گفت : عمر های تحقیق و تجربه

          ...... ممنونم

 حالم خیلی بهتر شد

 اما شاید باز سوالی داشته باشم

 با لبخندی مهربان دستی بر شانه ام گذاشت و گفت

 هر وقت که بخوای من همیشه هستم