روزی عاشقش بودم ؛

روزی می گفتم او تنها امیدم است ؛

روزی با او بودن آرزویم بود ؛

روزی چهره اش زیبا بود در نظرم ؛

اما او رفت و موقع رفتنش بود که خود را دوباره نگریستم ؛

دیدم که عشق او عریانم کرده ؛

غرورم را برده ؛

آرامشم را گرفته ؛

ذهنم را خورده ؛

روحم را شکسته ؛

قلبم را...راستی قلبم کو ؟! ؛

دیگر او نیست . او با دیگری است . آیا دیگری مراقبش خواهد بود ؟

آیا دیگری قدر او را خواهد فهمید ؟

آیا دیگری بعد از دیگری مراقبش است ؟

شاید من بیش از حد نگران دیگران هستم . اما دیگران با عشقم هستند . چقدر بیخیال می توان بود که این دیگران بیایند و بروند ؟

او نفهمید که عشق او با من چه کرد و روز آخر به من حتی نگاه هم نکرد .

من را جای برادرش می دید . جای دوستش . خوب من دوستش بودم . نبودم ؟

من را با آنها که راحتتند چه کار ؟ من را با آنها که می خنندند چه کار ؟

دیگر او را نخواهم دید . نه آنکه نتوانم که بارها به او نشان دادم توانم آن است که او چه بخواهد . نه آنکه فراموشش کنم اما آیا او ارزش کارهایم را فهمید ؟

آیا دیگری به فکرش خواهد بود ؟ آیا دیگری و دیگری و دیگری آنگاه که او اشک میریزد با او خواهند بود ؟

عشق چیز غریبی است . من اینگونه نبودم . من عریان نبودم ، من ....

زمانه غریبی است . حاصل ماهها عشقش که دسترنجم بود سه عدد قرص سر درد بود که از او نصیبم شد .