شاید این آخرین ترانه ام باشد و شاید مهربان ترین قسمت اندیشه ام... گم شده است همه نقشه هایم... خود را کودکی حس میکنم که میان اسباب بازیهایش گم شده است... همیشه دلم می خواست که بذر محبت در باغچه خانمان بکارم و عشق درو کنم... می بینی...؟؟؟ لحنم چه ساده شده است... ذهنم خسته است و چشمم تمنای خواب دارد... ای کاش میشد به دور دست ها سفر کنم... با کسی که دلش از سنگ نمی شد... کاش میشد با کسی کنار آتش بایستم که دلش برف زمستان نبود... کاش مرا کسی با خود می برد... کاش دلم ناامید نمیشد... کاش تو هم مرا تنها نمی گذاشتی... کاش از سر بی قراری واژه هم از من فرار نمی کرد...