من كه هر آنچه داشتم "اول ره گذاشتم" حال برای چون تویی اگركه لایقم بگو تا گل غربت نرویاند بهار از خاك جانم با خزانت نیز خواهم ساخت خاك بی خزانم گرچه خشتی از تو را حتی به رویا هم ندارم زیر سقف آشنایی ها می خواهم بمانم بی گمان زیباست "آزادی" ولی من چون قناری دوست دارم در "قفس" باشم كه زیبا تر بخوانم در همین ویرانه خواهم ماندواز این خاك سیاهش شعرهایم را به آبی های دنیا میرسانم گر تو"مجذوب كجا اباد دنیایی" من اما جذبه ای دارم كه دنیا را به اینجا می كشانم نیستی شاعر نیستی شاعر كه تا معنای حافظ را بدانی ور نه بیهوده نمی خواندی به سوی عاقلان عقل یا احساس حق با كیست پیش از رفتن ای خوب كاش این حقیقت را بدانی وبدانم