نامه(به/ ا ز) رویا شب – به هنگام شام همسایه ی عراقی ام در را بصدا درآورد (این همسایه ی عراقی سرباز نیست ) وما هم كه با شیرو شكر و كمی پودر كاستارد و خلاصه دسری كه چه می چسبید ما ما كه قند فراوانمان آرزو بود و جویدنمان دقیق ا رخ نمی داد حدس نمی زدیم شكل آتشی براین خانه كه كاشانه بسوخت چهار دست وپا پریدیم میان این كلمات: و با رنگ روغن به دریوزه گی بال میزدیم به سوی افلاك ( در رنگ روغن رنگ های زمینه را تیره انتخاب می كنند و سپس كم كم رنگ های روشن را بكار می برند) دندانهایمان بهم فشرده می شد گونه هایمان به لرزه افتاد میزو صندلی ها و مرمر سینه كه می لرزید وكمر كه می چرخید حتی قاب مرده ی پدر با آبرنگِ موج موج كارون (در آبرنگ زمینه با رنگ روشن شروع میشودوسپس كم كم با رنگ های تیره به پایان میرسد) خواهر( از/ به) گیسوی بلندش دست می كشید دهانمان باز مانده بود و نستعلیق شیرخدا و رستم دستانم آرزوست خرچنگ قورباغه شد برخاستیم بی آنكه سرود ای ایران بخوانیم و گریه از علائمی بود با حروف ابجد دركتاب قانون كلید كلید درب زیر زمین معماهای مارا گم كرده بود دختر همسایه از انشای هفته ی پیش پریده بود ومن كه نسبتا شجاع ترین شوالیه بودم در زره تلخ دن كیشوت گم شدم كروكی ام را روی یك مقوا متصور شدم و آن وقت سبز روشن دیگر به من نمی آمد شاید كه رنگ از فرهنگ عمید رخت بربسته بود