یادمه اولین روزی که چشمامو باز کردم

زمین همین رنگی بود

یامه اولین نوری که دیدم نور خورشید بود

یادمه اولین کسی رو که دیدم مادرم بود

ولی حالا میبینم آخرین چیزی که برای دیدن مونده

همون زمینه با همون رنگ

ولی ...

آخرین نور نور شمعی که با سوختنش مرا هم می سوزاند

آخرین کسی که برای دیدنش لحضه شماری می کنم مادر نیست

نمی دانم زمانه تغییر کرده یا من

من موندم و یک لحضه تنهایی و بی کسی حال با این همه تنهایی دیگر نمی شود باور داشت که انسان اشرف مخلوقات است چون من هم آرزو کردم ای کاش پرنده بودم ...