arsam_now

در تمام لحظات بى کسى ام؛ به دنبال دستانى مى گشتم تا بار غم تنهایى ام را با آن قسمت کنم تا شاید قلب طوفانى ام کمى آرام شود.
اما هرچه بیشتر می گشتم کمتر مى یافتم تا اینکه...
تا اینکه یک روز؛ از همان روزهایى که غم تنهایى احاطه ام کرده بود تو را دیدم و تو نگاهت درخشید و آنوقت بود که دریافتم آخر همان کسى که می خواستم آمد وآنگاه بود که حافظ گفت:

سحرم دولت بیدار به بالین آمد
گفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد

قدحى سرکش و سرخوش به تماشا به خرام
تا ببینى که نگارت به چه آیین آمد

10/شهریور/1363