کاش میشدسرزمین عشق را در میان گامها تقسیـم کرد کاش میشدبا نگاه شاپرک عشق را بر آسمان تفهیم کرد کاش می شد با دو چشم عاطفه قلب سرد آسمان را ناز کرد کاش میشد با پری از برگ یاس تا طلوع سرخ گل پرواز کرد کاش میشد با نسیم شامگاه برگ زرد یاس ها را رنگ کرد کاش میشد با خزان قلبها مثل دشمن عاشقانه جنگ کرد کاش میشد درسکوت دشت شب ناله غمگین باران را شنید بعد دست قطره هایش را گرفت تا بهار آرزوها پر کشید کاش میشد مثل یک حس لطیف لابه لای آسمان پر نور شد کاش میشد چادر شب را کشید از نقاب شوم ظلمت دور شد کاش میشد از میان ژاله ها جرعه ای از مهربانی را چشید در جواب خوبها جان هدیه داد سختی ونامهربانی را ندید کاش میشد با محبت خانه ساخت یک اطاقش را به مروارید داد کاش میشد آسمان مهر را خانه کرد وبه گل خورشید داد کاش میشد بر تمام مردمان پیشوند نام انسان را گذاشت کاش میشد که دلی را شاد کرد بر لب خشکیده ای یک غنچه کاشت کاش می شد در ستاره غرق شد در نگاهش عاشقانه تاب خورد کاش می شد مثل قوهای سپید از لب دریای مهرش آب خورد کاش میشد جای اشعار بلند بیت ها را ساده و زیبا کنم کاش میشد برگ برگ بیت را سرخ تر از واژه رویا کنم کاش میشد با کلامی سرخ وسبز یک دل غمدیده را تسکین دهم کاش میشد در طلوع یاس ها به صنوبر یک سبد نسرین دهم کاش میشد با تمام حرف ها یک دریچه به صفا را وا کنم کاش میشد در نهایت راه عشق آن گل گم گشته را پیدا کنم

هرگز مغرور نشو ، برگها زمانی از روی شاخه میریزند که فکر میکنند طلا شدند ... چشمککککک ... داداش امیرعلی