با حق

و اکنون در شبی زرد به تو می اندیشم
با رخی زرد و دلی سرد به تو می اندیشم
به عشقی حاصل کودکی و نفهمی می اندیشم ــ
کاش هنوز هم کودک بودم.
من پس از سالها هنوز هم به تو می اندیشم
و باز هم مثل روزی که کودک بودم
معصومانه به تو می اندیشم ــ
کاش هنوز هم معصوم بودم.
یک روسپی کثیف خودش را به من چسبانده
و من فارغ از او
به عشق پاک از دست رفته ام می اندیشم.
تو حق داری
باز هم بزرگوارانه مرا بران
اما فراموش نکن
و باور کن
من
به تو می اندیشم

یا حق
باز هم
از من رخ مگردان
اینچنین.
تو از من چه می خواهی؟
وفا؟
ولی من یک مردم.
تو می خواهی طلب بخشش کنم؟
شکستن غرور؟
ولی من یک مردم.
تو از من چه می خواهی؟
به یاد داشته باش که من یک مردم.
..................
تو از من جان بخواه ؛
تا هر دو رها شویم