آراز الچی

: شكرلله كه بهر شهرانگیز از هری آمدم سوی تبریز تا به وصف بتان تبریزی همچو طوطی كنم شكر ریزی وه چه تبریز رشك هشت بهشت مردمش خوبروی و پاك سرشت نازنینان بناز و محبوبی در كمال لطافت و خوبی

بو اودادا آذربایجان ادبیاتی اینكیشافی اوغروندا چابا گوستره بیله جه ییمیزه دوغرو گئتمك سونوجو ایله فیكیر بیرلییمیزه گلمیشیك اینسان دوشونور و دوشوندویون یازیر. یازیلاری اوخویانلاری دوشوندوردویونه گوره اونملی و قالارگی اولاجاق.

آن خطاط سه گونه خط نوشت یکی را خود خواند و لا غیر یکی را هم خود خواند و هم غیر یکی را نه خود خواندی و نه غیر آن[خط سوم]منم................شمس تبریز

ایراندا یاشایان تورکلر ، آذربایجان توركلرینین بیر یارالی پارچاسی كیمی ...

اغاج اتیم ین قاچ ساتقین زماندیر چاغداشدا داها اوشاقلار تیرلی باشماغ گیرب کیشنمکی عار بیلیلر

مردكِ پلید، مى‏رود به پیش مى‏دَرَد به تن، سرخ جامه‏اش خون روشنش مى‏چكد به خاك تیره مى‏شود، آن نگاهِ پاك لیكن از غرور، تا نبیند آن، دشمنِ دنى، روى زرد او، مى‏زند به رخ، رنگ لاله از زخمِ خون فشان چهره مى‏كند، از گلابِ خون، رنگِ ارغوان. آنگه از زمین، سوى آسمان، خیره مى‏شود شاد و پُرتوان، بر خداى جان، سجده مى‏برد «آه كردگار، اى همیشه یار در ره وطن، سهل باشدَم - مرگ و افتخار.» باز معتصم مى‏زند نهیب: «تیغ زن، بزن، كتفِ دیگرش بَر كَنَش زبان، مُثله كن تنش.» بابك دلیر، در زلالِ خون آوَرَد خروش واپسین ندا، از گلوى او مى‏رسد به گوش «اینك اى وطن، اى همیشه پاك، مرگ را چه باك، بى‏بها سرى، خون بهاى تو، گر فِتَد به خاك؟!»