خوش اومدی عزیز

آرش دوست داره

شکوفه اندوه
شادم که در شرار تو میسوزم
شادم که در خیال تو میگریم
شادم که بعد وصل تو باز اینسان
در عشق بی زوال تو می گریم
پنداشتی که چون ز تو بگسستم
دیگر مرا خیال تو در سر نیست
اما چه گویمت که جز این آتش
بر جان من شراره دیگر نیست
شبها چو در کناره نخلستان
کارون ز رنج خود به خروش اید
فریادهای حسرت من گویی
از موجهای خسته به گوش اید
شب لحظه ای به ساحل او بنشین
تا رنج آشکار مرا بینی
شب لحظه ای به سایه خود بنگر
تا روح بی قرار مرا بینی
من با لبان سرد نسیم صبح
سر میکنم ترانه برای تو
من آن ستاره ام که درخشانم
هر شب در آسمان سرای تو
غم نیست گر کشیده حصاری سخت
بین من و تو پیکر صحراها
من آن کبوترم که به تنهایی
پر میکشم به پهنه دریاها
شادم که همچو شاخه خشکی باز
در شعله های قهر تو میسوزم
گویی هنوز آن تن تبدارم
کز آفتاب شهر تو میسوزم
در دل چگونه یاد تو میمیرد
یاد تو یاد عشق نخستین است
یاد تو آن خزان دل انگیز است
کو را هزار جلوه رنگین است
بگذار زاهدان سیه دامن
رسوای کوی و انجمنم خوانند
نام مرا به ننگ بیالایند
اینان که آفریده شیطانند
اما من آن شکوفه اندوهم
کز شاخه های یاد تو میرویم
شبها ترا بگوشه تنهایی
در یاد آشنای تو می جویم

هزاران گل تقدیم به شما

تولدتون مبارک همیشه  شاد باشی

آنگاه خورشید سرد شد و برکت از زمین ها رفت و سبزه ها به صحرا ها خشکیدند و ماهیان به دریا ها خشکیدند  و خاک مردگانش را زان پس به خود نپذیرفتشب در تمام پنجره های پریده رنگ مانند یک تصور مشکوک پیوسته در تراکم و طغیان بود و راهها ادامه خود را در تیرگی رها کردند دیگر کسی به عشق نیندیشددیگر کسی به فتح نیندیشیدو هیچ کس دیگر به هیچ چیز نیندیشیددر غارهای تنهایی بیهودگی به دنیا آمدخون بوی بنگ و افیون می دادزنهای باردار نوزادهای بی سر زاییدند و گاهواره ها از شرم به گورها پناه آوردند چه روزگار تلخ و سیاهینان نیروی شگفت رسالت را مغلوب کرده بودپبغمبران گرسنه و مفلوکاز وعده گاههای الهی گریختندو بره های گمشدهدیگر صدای هی هی چوپانی را  در بهت دشتها نشنیدنددر دیدگان آینه ها گویی حرکات و رنگها و تصاویر وارونه منعکس می گشت و بر فراز سر دلقکان پست و چهره وقیح فواحش یک هاله مقدس نورانی مانند چتر مشتعلی می سوخت مرداب های الکل با آن بخار های گس مسمومانبوه بی تحرک روشنفکران را به ژرفنای خویش کشیدند  و موشهای موذی اوراق زرنگار کتب را در گنجه های کهنه جویدند خورشید مرده بود خورشید مرده بود و فردا در ذهن کودکان مفهوم گنگ گمشده ای داشت آنها غرابت این لفظ کهنه را در مشق های خود با لکه درشت سیاهیتصویر می نمودند مردم گروه ساقط مردم دلمرده و تکیده و مبهوت در زیر بار شوم جسد هاشان از غربتی به غربت دیگر می رفتند و میل دردنک جنایت  در دستهایشان متورم میشدگاهی جرقه ای جرقه ناچیزی این اجتماع سکت بی جان را یکباره از درون متلاشی می کرد  آنها به هم هجوم می آوردندمردان گلوی یکدیگر را با کارد میدریدند و در میان بستری از خون با دختران نا بالغ همخوابه میشدندآنها غریق وحشت خود بودند و حس ترسناک گنهکاری ارواح کور و کودنشان را مفلوج کرده بودپیوسته در مراسم اعدام وقتی طناب دار چشمان پر تشنج محکومی را از کاسه با فشار به بیرون می ریخت آنها به خود فرو می رفتند و از تصور شهوتناکی اعصاب پیر و خسته شان تیر میکشیداما همیشه در حواشی میدانها این جانیان کوچک را می دیدی که ایستاده اند و خیره گشته اند به ریزش مداوم فواره های آب شاید هنوز هم در پشت چشمهای له شده در عمق انجماد یک چیز نیم زنده مغشوش بر جای مانده بود که در تلاش بی رمقش می خواست ایمان بیاورد به پاکی آواز آبها شاید ولی چه خالی بی پایانی خورشید مرده بودو هیچ کس نمی دانست که نام آن کبوتر غمگین کز قلب ها گریخته ایمان است... 

با تو ام ای لنگر تسکین
ای تکان های دل!
ای آرامش ساحل
باتو ام ای نور
ای منشور
ای تمام طیف های آفتابی
ای کبودارغوانی
ای بنفشابی
با تو ام ای شور ای دلشوره ی شیرین
با تو ام ای شادی غمگین
باتو ام
ای غم
غم مبهم...
ای نمی دانم!
هرچه هستی باش!
اما کاش...
نه جز اینم آرزویی نیست"
هرچه هستی باش
اما باش...!

r32_p94  ID yahoo yadet nare

حدس می زنم شبی مرا جواب می کنی و قصر کوچک دل مرا خراب می کنی
سر قرار عاشقی همیشه دیر کرده ای ولی برای رفتنت عجب شتاب می کنی
من از کنار پنجره تورا نگاه می کنم وتو مرا به نام دیگری خطاب می کنی
چه ساده در ازای یک نگاه پاک وماندنی هزار مرتبه مرا ز خجلت آب می کنی
به خاطر تو من همیشه با همه غریبه ام تو کمتر از غریبه ای مراحساب می کنی
وکاش گفته بودی از همان نگاه اولت که بعد من دوباره دوست انتخاب می کنی

دوســـــــــــــــــــت دارم بـــخای نـــخای

سرا پا اگر زرد و پژمرده‌ایم ولی دل به پاییز نسپرده‌ایم

چو گلدان خالی، لب پنجره

پر از خاطرات ترك خورده‌ایم

اگر داغ دل بود، ما دیده‌ایم

اگر خون دل بود، ما خورده‌ایم

اگر دل دلیل است، آورده‌ایم

اگر داغ شرط است، ما برده‌ایم

اگر دشنه دشمنان، گردنیم

اگر خنجر دوستان، گرده‌ایم

گواهی بخواهید، اینك گواه

همین زخم‌هایی كه نشمرده‌ایم

دلی سربلند و سری سر به زیر

از این دست عمری به سر برده‌ایم

بوس           

آرش لحظاته

بدون غم

پراز شادی

پر از موفقیت

عاشق ابدی

برایتون آرزو منداست

همش مال تو