اگر زندگی همین زنده بودن است پس عشق باید کابوس این خواب شیرین باشد. اما همه ما میدانیم که رهایی از زندان به این بزرگی و پادشاهی به این عظمت که همه جان ها را فرا گرفته ممکن نیست. پس بیهوده به کجا گریزانیم. هر تلاش وکوششی با عکس العملی باور نکردنی رو به رو می شود که گویا این همان زندگی ست. زندگی با عشق شروع می شود و یا با عشق به پایان می رسد، هچ نمی دانم. ولی می دانم هیچ واقعتی حقیقت محض نیست و دروغ هم نمی تواند فریبی واقعی باشد مگر اینکه جهانی که در آن هستیم رویایی بیش نباشد. من می روم، تو می روی، دیگری می آید با عشقی تازه با رویایی تازه و با احساسی تازه تر شاید دنیا زیباتر شود در نگاه هر تازه واردیو شاید حرکت در خیابان خیال تنها دلیلی برای آرزویی جدید باشد وشاید پرواز پرنده معنایی بیشتر از این که هست داشته باشد، شاید مرگ فرصتی برای زیستنی دوباره باشد، نمی دانم. به هر کجا که قدم می گذارم ریسمان های زیادی می بینم که از آسمان آمده و تا بینهایت زمین فرو می رود هر کس به ریسمانی چنگ زده ، یکی به سختی بالا می رود ودیگری به پایین فرو می لغزد. خوبی و بدی را از هم تشخیص دادن سخت است و من گیج و سر گردان ساکن این سطح حقیرم. ای کاش ای کاش می شد زندگی را زندگی کرد و ای کاش می شد جوانی راهم جوان بود و ای کاش می شد بعد مرگ هم تا ابد مرد