دل تنگی الا خورشید خاموشم تو رخ بنمای تا خاک رهت گردم میان جمع یاران و عزیزانم ، ولی تنهای تنهایم علیرغم لب خندان ، دلی پردرد اندر سینه ی غم پرورم دارم چه می گویم ، چه می گویم ، دلی در سینه دارم من ؟ بسی بیراه می گویم من بیدل دل پر مهر وگرمم را میان دامن خورشید افکندم کنون من مانده ام تنهای تنها و فغان از بخت بد فرجام بر اوج فلک دارم نه دل در کف ، نه دلبر را به بر دارم نمی دانستم از اول چنین در نور می سوزم نمی دانم چرا خورشید را دیگر نمی بینم کرانه تا کران آسمان ابر سیاهی سایه افکنده زدلتنگی همی خواهم که چون ابر بهاران گریه آغازم چرا دیگر سلامم را کسی پاسخ نمی گوید کنون با دیده گریان و روحی سخت افسرده ولی با خاطری سرشار از امید می گویم که ای لیلای مجنونان و ای شیرین فرهادان سلامم را تو پاسخ گوی و در بگشای و رخ بنمای تا خاک رهت گردم شعر از : محمدرضا حلاج – اهواز