به پیش روی من، تا چشم یاری می كند، دریاست ! چراغ ساحل آسودگی ها در افق پیداست ! درین ساحل كه من افتاده ام خاموش، غمم دریا، دلم تنهاست . وجودم بسته در زنجیر خونین تعلق ها ست ! ***** خروش موج، با من می كند نجوا، كه : - « هرل كس دل به دریا زد رهائی یافت ! كه هر كس دل به دریا زد رهائی یافت ... » ***** مرا آن دل كه بر دریا زنم، نیست ! ز پا این بند خونین بر كنم نیست ، امید آنكه جان خسته ام را ، به آن نادیده ساحل افكنم نیست !

روزی که به دنیا اومدی داشت بارون می اومد ولی هوا ابری نبود . میدونی چرا ؟ اون روز فرشته ها داشتن از اون بالا گریه میکردن . چون یکی از اونا کم شده بود.